Het einde van de wereld

Vijf weken.

Vijf weken ben ik weg nu. Nog nooit was ik zo lang weg van m'n vertrouwde omgeving en lieve vrienden. Waar ik de eerste weken wat strugelingen ondervond met mezelf, wordt het nu toch echt alleen maar leuker. Ik geniet eindelijk echt! Het besef dat ik zo ver ben, komt steeds vaker en onverwachter opdagen. Als ik s avonds buiten loop en naar de sterrenhemel kijk gebeurd het vaak dat ik ineens volschiet van een geluksgevoel. Dat is zo een heftig gevoel dat je het wil delen, ik wil precies DAT gevoel delen met jullie. Dat kan alleen niet, en dat maakt het dan weer een beetje raar. Happiness is only real when shared. En daar zit wel wat in. Hoe bijzonder is dit, ik ben 25. Na een mega kut jaar met mijn been, mag ik er weer zijn, mag ik weer genieten, echt leven!! Ik sta aan het einde van de wereld. Letterlijk!

Ik voel me net Floortje Dessing nu. 

Sommige van jullie weten dat ik me afgelopen weken soms wat minder heb gevoelt, ik werd ook nog is ziek, dacht dat ik het baantje wat ik zo graag wilde daardoor niet zou krijgen en had heimwee. 

Het baantje kreeg ik alsnog!!! Wat overigens te gek is! Vida Surfshop, een super klein winkeltje op de hoek naar het strand toe. We verkopen surfboards en ik maak koffie en de smoothies en welk bekende Acai bowls hier. 
De heimwee wordt minder nu ik leuke dingen doe met nieuwe vrienden buiten werk om. Surfen, nieuwe plekjes bezoeken, gezelligheid met nieuwe mensen, cliff walks doen... En die in het bijzonder, als je daar dan staan, boven op een cliff, uitkijkend over de oceaan, dan weet je het, dan voel je het!!
 

En ik ben zo trots op mezelf, mag ik dat zeggen? Ik heb de beslissing gemaakt om hier in mijn eentje heen te gaan, nieuwe wereld, nieuwe taal, nieuwe mensen. En ik deed het! Ik heb een extra baantje, nieuwe vrienden en de enige manier om elkaar te verstaan is engels en dat doe ik toch maar even. 

IK BEN AAN HET EINDE VAN DE WERELD!!